In het leger

Mijn carrière bij het leger is nooit verder gekomen dan de keuring. Niet dat ik ben afgekeurd. Maar toen ik de selectie-officier vertelde over mijn plannen om theologie te gaan studeren, was het snel bekeken: “Als je in opleiding bent voor een ‘geestelijk ambt’, zo heet dat, word je automatisch buitengewoon dienstplichtig.” Toevallig was hij ook nog de broer van onze plaatselijke predikant. En zo geschiedde. Het enige wat ik aan mijn keuring heb overgehouden is kennis van mijn bloedgroep en een voorliefde voor morseseinen (ik mocht tot het einde blijven zitten bij de morsetest).

Afijn, die herinneringen kwamen kort geleden weer naar boven, toen ik tussen allerlei collega’s van de geestelijke verzorging in de krijgsmacht een meerdaagse cursus mocht volgen. Locatie was Huize Beukbergen, waar militairen allerlei cursussen krijgen en ook geestelijk worden klaargestoomd voor een missie in het buitenland. Zo was het nu heel druk met militairen die naar Mali worden uitgezonden.

De cursus “Trauma en geestelijke verzorging” was buitengewoon interessant. De gemiddelde waterbouwer zal weliswaar niet direct in allerlei gevechtshandelingen terechtkomen, maar kan toch zeker te maken krijgen met allerlei situaties met grote impact. Veiligheid en zorg voor elkaar zijn niet voor niets ook belangrijke issues in de bagger- en offshore-wereld.

trauma

Het was daarom niet moeilijk om aansluiting te vinden bij de defensie-collega’s. Er zijn duidelijk de nodige overeenkomsten tussen  hun werk en het mijne. Maar ook een paar verschillen. Zo gaan de GV-ers mee op missie, zoals ik op scheepsbezoek ga – alleen blijven zij veel langer op dezelfde locatie. Zij worden verbonden aan een bepaald onderdeel, terwijl ik langs allerlei projecten rondreis. Als er zich een calamiteit voordoet, is de GV-er er direct bij betrokken, terwijl ik met het bedrijfscrisisteam zal moeten worden ingevlogen. Maar verder is de aard van het werk hetzelfde, of het nu “pastoraat” of “geestelijke verzorging” heet: aandacht voor de mens die (ver) van huis is.

De geestelijke verzorging in de krijgsmacht is verankerd in de wet. Maar ze zal in de komende tijd niet ontkomen aan bezuinigingen, aangezien de hele Nederlandse krijgsmacht krimpt. Er is daarom een “behoeftenonderzoek” binnen de krijgsmacht gestart. Dat is een lastig iets, ik voel helemaal met de collega’s mee. Want bestaat er behoefte aan geestelijke verzorging of pastoraat? Nee, als je het zo stelt, meestal niet. Maar er is wel waardering voor en meestal wordt de toegevoegde waarde pas achteraf erkend. De Stichting Pastoraat Werkers Overzee mag zich in ieder geval gelukkig prijzen met alle steun vanuit de waterbouwbedrijven.

Anders dan de GV-er bij de krijgsmacht, die lang bij zijn of haar onderdeel verblijft, kan ik binnen de baggerwereld niet met iedereen een vertrouwensband opbouwen. Daarvoor zijn de bezoeken en ontmoetingen vaak te kort. Maar, zoals een defensie-collega het verwoordde: “Belangrijk is dat je een vertrouwde verschijning bent – en dat men je weet te vinden als het nodig is.” Dáár moet het om gaan.

Het was weer een leerzame week.

Legerhelmbouwhelm

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

4 Responses to In het leger

  1. Wim Terpstra says:

    Iedere mail die ik ontvang lees ik aandachtig. Ondanks ik geen varende functie had kan ik mij vaak wel in de situatie inleven. Uit mijn militaire diensttijd herinner ik mij dat wij als kader bij de parate eenheid de gewoonte hadden om niet mee te gaan naar de tijd die was gereserveerd voor de geestelijk verzorger. Hiermede wilden wij eraan bijdragen dat er vrijuit gesproken kon worden. Zover ik het heb gemerkt is dit steeds erg op prijs gesteld. Als een scheepbemanning langere tijd op reis is zal de verhoudingen boord anders zijn.
    De planning is dat ik op 28 en 29 Mei weer naar Middelburg kom. Dan herdenk ik onze trouwdag en de verjaardag van mijn vrouw.
    Heel veel sterkte met Uw werk. Dit is ook bedoelt voor Uw vrouw en de kinderen, want zij zullen U geregeld enige tijd moeten missen.

    Wim Terpstra

    • Stefan says:

      Bedankt, meneer Terpstra, voor uw goede woorden. Aan boord kan ik gelukkig met iedereen vrijuit spreken. Eind mei is nog ver weg, maar ik wens u nu al een goed bezoek – en sterkte! Ik durf nog niet te zeggen waar ik zelf op dat moment zal zijn. Voor nu: een hartelijke groet!

  2. Bernadien Alewijnse says:

    Beste Stefan,

    Fijn om weer een verslag van je te lezen. Het geeft weer aan dat deze ervaringen weer een dimensie aan je pastorschap toevoegen. Ik vraag mij heel vaak af hoe gemakkelijk en soms beperkt er in de reguliere kerken naar pastoraat en evangelisatie wordt gekeken.
    Ik geniet altijd van je verslagen!

    Hartelijke groeten,

    Bernadien

Laat een reactie achter op Stefan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *